W DOLINIE RENU to wystawa ze zbiorów Landesbibliothekszentrum Nadrenii-Palatynatu w Koblencji, zawierająca XVII-XIX wieczne albumy ze zbiorów partnerskiej biblioteki, przedstawiające widoki Renu.

Do obejrzenia pięknych, starych rycina oraz dzisiejszych widoków  dziś w obiektywie kamery zapraszamy od 16 października  do 14 listopada 2008 do  Wojewódzkiej  Biblioteki Publicznej w Opolu - Galeria WuBePe, ul. Piastowska 20 od wtorku  do piątku w godz. 10.00-16.00, a w  soboty w godzinach  od 11.00 do 17.00.
Wystawa odbywa się  w ramach V Dni Kultury Niemieckiej na Śląsku Opolskim patronat honorowy objęli: Józef Sebesta - Marszałek Województwa Opolskiego i Ludwig Neudorfer - Konsul Republiki Federalnej Niemiec w Opolu.

Grupy chętnie oprowadzimy po wystawie, pokażemy  film o atrakcjach Renu w języku  niemieckim , a dla dociekliwych przygotowano quiz z nagrodami.
Oprowadzanie grup jest bezpłatne i możliwe równiez w innych godzinach,  ale wymaga wcześniejszego zgłoszenia : tel. 077/ 47 47 085, e-mail:biblioteka-austriacka.opole@wbp.opole.pl lub osobiście w Bibliotece Austriackiej, Opole, pl. Piłsudskiego 5.
Więcej o wystawach :http://www.wbp.opole.pl/austriacka

Więcej informacji o Dolinie Renu Środkowego w jęz. niem., ang. i franc. www.welterbe-mittelrhein.de

Konduktorzy znają co drugą gębę, przymykają oko na piwo z puszki, zza służbowej miny wyłazi wszystkimi stronami podlaska dobroduszność. Jest zaskakująco bezpiecznie, nawet kiedy biegają wokół ciebie nadpobudliwi szesnastolatkowie wracający z łapskich, szepietowskich czy małkińskich zawodówek i techników. Dziewczęta ze zniszczonymi farbowaniem włosami, zajmują się swoimi paznokciami, piszą w ponaddźwiękowym tempie esemesy albo puszczają sygnały do swoich przyjaciółek i chłopaków.

Zdecydowanie fajniejsza od jazdy "tam" była podróż powrotna. Było leniwe niedzielne popołudnie. W Warszawie Wileńskiej do pociągu wsiedli robotnicy po nocnych zmianach i powoli, aż do Małkini, ubywali, rozchodząc się do swoich podwarszawskich domów. W Małkini jak zwykle wszystko było zawieszone w powietrzu i uregulowane zgodnie z rozkładem pociągów. W całodobowym barze przy samych torach chłopcy i dziewczęta kupowali Fantę w butelkach zwrotnych i siedzieli na ławce, założę się, że przez cały dzień.

A potem nadjechał pociąg. Odjazd czternasta zero siedem. Kilkanaście kilometrów za Małkinią  w Czyżewie , wsiedli pierwsi studenci. To był ich pierwszy październikowy weekend w domu, a może jechali do szkoły po raz pierwszy tej jesieni? W przedziale było ciepło, słońce dostawało się do środka ciepłymi, jesiennymi błyskami. Gdzieś dwa siedzenia przede mną ktoś z telefonu puszcza jesienno-prowincjonalny Happysad, piosenkę o tym, że nie przechodzą mu już dreszcze i że nie brakuje mu już powietrza i że do końca ich dni....Dziewczyna obok rozwiązuje krzyżówkę, konsumując wściekle trzymany w ozdobionej tipsami dłoni długopis z napisem "Cefarm". Naprzeciwko mnie zasuszony staruszek w przetartej, wysłużonej niebieskiej czapeczce Castoramy, zdaje się nie robić nic innego, niż tylko wypatrywać mijanych kościołów, by w odpowiednim momencie zdjąć nakrycie głowy i się przeżegnać. Obok studentka próbuje czytać Robinsona Crusoe'a. Ja też próbuję czytać, ale nie wychodzi.

Zgoda przenika wszystko, ludzie godzą się na siebie, przyroda godzi się na ludzi, a oni na nią. Wszystko jest, jakie jest i wszystkim jest z tym "jest" dobrze.

Z rzeczy bardziej przyziemnych, kontynuuję moje nieudolne wprawki publicystyczne, które chciałbym tutaj kronikować. Napisałem do Porannego tekst o samotności Białegostoku wśród innych ośrodków miejskich i niemiejskich w regionie. Mam raczej syntetyczny umysł, ale w tym wypadku okazało się, że podjąłem temat tak szeroki, że z koniecznośći zmieszczenia się w dziewięciu tysiącach znaków ze spacjami, nie uniknąłem błędu powierzchowności. Tekst został przyjęty nieźle, choć spotkał się z delikatną krytyką w ostatnim magazynie Porannego. Niestety, nie pamiętam nazwiska autora i nie mogę znaleźć tej polemiki w sieci.

Zająłem też głos w debacie Gazety Wyborczej "Czy warto studiować w Białymstoku?", postulując budowę międzyuczelnianej egalitarnej i nowoczesnej biblioteki. Uważam, że byłby to świetny pomysł na Białystok - miasto akademickie. Argumenty można poznać klikając na odnośnik z tym tekstem. Polecam również dyskusję na forum o moich propozycjach. Zawsze uważałem białostockie fora internetowe za miejsce ujawniania się wszystkich cech typowych tutejszym mieszkańcom, którzy uwolnieni od konieczności ujawniania swoich personaliów wylewają hektolitry jadu na wszystko i wszystkich. Ogromnie się cieszę czytając te fora, bo zazwyczaj potwierdzają się moje przypuszczenia co do tutejszej obyczajowości. Żeby być sprawiedliwym, zdarzają się też merytoryczne głosy, spośród których najbardziej sobie cenię te krytyczne.

Internet jako narzędzie

Dzięki swym możliwościom technicznym Internet jest jednym z najpotężniejszych narzędzi cywilizacyjnych porównywalnym z pismem, drukiem, kołem, telefonem czy telewizją.

Co więcej, łączy i potęguje korzyści płynące z tych wynalazków: pisma – przekazywania informacji w przyszłość, druku – jednoczesnego zwielokrotniania informacji, koła – transportowania towarów, telefonu – porozumiewania się na wielkie odległości, telewizji – szybkiego przekazywania informacji o odległych wydarzeniach.

Internet jako przestrzeń wirtualna

Tworząc swego rodzaju nowy wymiar, istniejący w komputerach połączonych ze sobą, Internet pozwala ludziom spotykać się, porozumiewać ze sobą, wpływać na siebie, i to na skalę dotąd niespotykaną. Formują się nowe kontakty towarzyskie i nowe społeczności, pozbawione barier miejsca zamieszkania, wykształcenia, płci, wieku.

Internet jako biblioteka

Podobnie jak biblioteka – skarbnica wiedzy dostępna dla zwykłych ludzi – Internet pozwala na dostęp do informacji, do ogromnych zasobów informacyjnych.

Co więcej, informacje te dostępne są w formie elektronicznej, która może być wielokrotnie odczytywana i zwielokrotniana bez uszczerbku dla oryginalnego zapisu. Internet wychodzi poza formy gazety i książki, ciągle najczęściej spotykane formy gromadzenia wiedzy, oferując swemu odbiorcy multimedialność i nielinearny sposób odbioru, a także znacznie skracając czas dostępu do informacji.

The Whole Process of the Silk Worm, from the Egg to the Cocon; Communicated to Dr. John Morgan, Physician at Philadelphia, in two Letters from Messrs Hare and Skinner, Silk Merchants. in London, July 27, 1774, and February 24, 1775

Transactions of the American Philosophical Society, Vol. 2, (1786), pp. 347-366

Me napedzane patriotycznym opium serce zabilo mocniej, gdy uswiadomilem sobie, ze:

a) gdy u nas szykowal sie pierwszy rozbior, amerykanscy jajoglowi juz skanowali swoje wypociny (a istnienie internetu ujawnili ponad dwiescie lat pozniej);

b) zeby miec dostep do takich rarytasow (ktos planuje doktorat z historii hodowli jedwabnika?) u nas trzeba pewnie byc Tomem Cruisem i zwisac na linach nad laserami czy czyms w tym rodzaju;

c) UW ma pewnie wykupiony dostep do takich zrodel - dlaczego studenci nie moga z niego korzystac? zupelnie nie wiem.

Potem weszly refleksje techniczne.

Jesli ktos potrzebowalby artykulu z jakiegos zagranicznego periodyku jest duza szansa, ze moge cos takiego skolowac w pdf-ie. Polecam sie i ide niszczyc wzrok przy lekturze kolejnej dyskusji nad jakze wazka kwestia: deriving 'is' form 'ought' :)

Miejska Biblioteka Publiczna w Nowej Rudzie ogłasza VIII Ogólnopolski
Konkurs Poetycki "O Laur Kosmicznego Koperka".
Celami konkursu są: Ukazywanie w poetyckiej formie rzeczywistości, w
której żyjemy. Inspirowanie do uprawiania twórczości poetyckiej.
Popularyzowanie współczesnej poezji.
Zasady uczestnictwa: W konkursie mogą brać udział twórcy profesjonalni i
amatorzy; do uczestnictwa w konkursie zapraszamy również młodzież od 16
lat. Uczestnicy nadsyłają zestaw wierszy złożony z 5 tekstów. Zgłoszone
do konkursu wiersze nie mogą być do czasu ogłoszenia wyników,
publikowane w całości ani we fragmentach, oraz nie mogą być nagradzane w
innych konkursach. Organizator nie ogranicza tematyki utworów
poetyckich. Prace konkursowe należy nadsyłać w maszynopisie, w 3 egz. i
zapisane na nośnikach elektronicznych (we wszystkich formatach, oprócz
DOCX, w przypadku prac w tym
formacie, należy się liczyć z ich odrzuceniem). Prace można przesyłać na
adres: biuro@biblioteka.one.pl a godło i potwierdzenie opłaty
konkursowej prosimy wysłać w kopercie.
Nasz adres:
Miejska Biblioteka Publiczna
ul. Bohaterów Getta 10
57-400 Nowa Ruda
z dopiskiem "Konkurs";
e-mail biuro@biblioteka.one.pl
tel. (0 74) 872 46 96

Imię i nazwisko oraz dokładny adres autora należy dołączyć w osobnej,
zaklejonej kopercie, opatrzonej takim samym godłem jak prace konkursowe.
Uczestnicy niepełnoletni do zestawu dołączają ponadto pisemną zgodę
rodziców lub opiekunów na udział w konkursie, o treści:Wyrażam
zgodę na udział mojego dziecka, podopiecznego (imię i nazwisko) w VIII
Ogólnopolskim Konkursie O Laur Kosmicznego Koperka oraz
oświadczam, żezapoznałem się z regulaminem konkursu, data, miejsce,
podpis rodzica lub opiekuna. Organizator nie zwraca nadesłanych prac,
które pozostają jego własnością, ani nie informuje o ich dopuszczeniu do
konkursu. Opłatę konkursową w wysokości 10 zł za każdy zestaw (koszty
organizacyjne) należy wpłacić na konto Biblioteki:
Miejska Biblioteka Publiczna
Bank Zachodni WBK S.A. 1 Oddział Nowa Ruda
81109023300000000596000507
Prosimy o przysyłanie kopii dowodu wpłaty wraz z zestawem wierszy. W
razie małej ilości zgłoszeń opłaty konkursowej nie zwracamy.
Termin: nadsyłania prac konkursowych upływa 30 listopada 2008 r. O
wynikach konkursu organizator powiadamia tylko laureatów. Natomiast
protokół z rozstrzygnięcia konkursu zostanie opublikowany na stronie
internetowej organizatora.
Jury: Prace oceniane będą przez jury powołane przez organizatora.
Nagrody: Nagrodzeni i wyróżnieni uczestnicy konkursu otrzymają nagrody i
wyróżnienia ufundowane przez organizatora i ewentualnych sponsorów.
Odbiór nagród możliwy jest wyłącznie osobiście podczas imprezy
finałowej. W innym przypadku nagroda przechodzi na rzecz następnej
edycji konkursu.
Uwagi: Organizator zastrzega sobie możliwość publikacji nagrodzonych i
wyróżnionych utworów, bez prawa do honorarium autorskiego. Wiersze
nagrodzone i wyróżnione wydane zostaną w okolicznościowej antologii.
Laureaci i wyróżnieni uczestnicy konkursu oraz zakwalifikowani przez
jury do finału, spotkają się w lutym 2009 r. na XIX Noworudzkich
Spotkaniach z Poezją, na które wysłane zostaną specjalne zaproszenia.
Organizator pokrywa koszty noclegu laureatów oraz osób zaproszonych na
imprezę finałową, natomiast nie zwraca kosztów podróży. W sprawach
spornych dotyczących interpretacji regulaminu ostateczną decyzję
podejmują organizator i jury.

[INFORMACJA PRASOWA]

Palīgs

Nocne knajpy tętnią życiem starców, którzy przepuszczają w nich emerytury na reńskie wina i syte kolacje. Nie widziałem jak do tej pory w żadnej restauracji nikogo przed trzydziestką, oczywiście poza uprzejmymi kelnerkami o wybitnie mało nordyckich rysach twarzy. Na promenadzie w Meersburgu, w natłoku włoskich restauracji i kawiarń, pod prawdziwymi palmami, króluje wino, rozcieńczane z wodą, zgodnie z antycznym obyczajem. Nikt nie nadużywa alkoholu - jedyną pijaną osobą, którą widziałem, był właściciel bardzo "niszowej" knajpy położonej pod mostem na Renie, który moją prośbę o jedno piwo, wypowiedzianą nieporadnym, ale zrozumiałym niemieckim, skwitował rubasznym, zgoła bawarskim śmiechem. Piwo w końcu dostałem, ale w zamian zaserwowano mi coś w rodzaju niemieckiego disco-polo, co potraktowałem jako kolejną próbę Kulturkampf na bohaterskim narodzie polskim.

Jedynym, co łączy te dwa tak niesamowicie odmienne narody, jest miłość do ogrodowych krasnali. Spodziewałem się, że polska miłość do tych stworzeń jest tylko ślepą projekcją, że wielka niemiecka kultura nie pozwoliłaby sobie na coś takiego. Jednak Niemcy, przy całej swojej powściągliwością i wyniosłości, przy całkowitym zrównoważeniu i smaku, stawiają ogrodowe krasnale przed swoimi domami. Myślę, że ambasadorami tej skomplikowanej więzi między naszymi narodami, rzecznikami  tej trudnej miłości pomieszanej z nienawiścią, są te ogrodowe krasnale, te nieżywe postaci z gatunku tych, o których nie da się powiedzieć, czy przyszły z horroru, czy wieczornej bajki dla dzieci.

To, co Państwo widzą na obrazku po prawej to nie fabryka plastiku, która całkowicie nieoficjalnie zaopatrywała armię w materiały wybuchowe. Choć z daleka wygląda to jak kombinat przemysłowy, jest to coś kombinatem, ale kombinatem edukacyjnym. Tak jak niemiecka młodzież nie przykłada absolutnie żadnej wagi do stroju, stawiając na wygodę, tak Uniwersytet w Konstancji powstał nie z myślą o zaspokojeniu gustów urbanistów i architektów, ale po to, aby było sprawnie, wygodnie i efektywnie. Poruszanie się po bibliotece liczącej ponad dwa miliony woluminów nie nastręcza żadnych trudności, choć ma się czasami wrażenie, że jest się w tymczasowym, plastikowym budynku, który już dawno powinien się rozlecieć. A jednak, wszystko stoi, przechowuje megatony wiedzy, a człowieka, który tam wchodzi, ogarnia jedna, wielka, bardzo nieprzyjemna i natrętna myśl: "dlaczego ja nigdy nie przeczytam nawet jednej miliardowej części tego, co tutaj jest?".

Przybysz ze Wschodu, taki jak ja, ma w takim miejscu dwa wyjścia. Może, tak jak ci gastarbeiterzy, poddać się urokowi niemieckiej kultury, za co płaci się koniecznością pogardy dla kultury własnej, ślepemu poddaniu się niemieckiej stateczności i nudzie. Może też za wszelką cenę, jak wyrzucona na brzeg ryba wierzgająca ogonem z nadzieją na powrót do wody, poszukiwać śladów, okruchów, pierwiastków rozkładu, który jest przecież wszędzie, ale w tym kraju jest go naprawdę bardzo mało. Nawet starcy ubierają się w ubrania Zary z kolekcji "Młodzież" i są nieautentycznie uśmiechnięci jak na ludzi, którym do okien puka śmierć.

Pomiędzy herbatką i kawką wklepałem przez 2 dni prawie tysiąc książek do protokołu ubytkowania, dzięki czemu stałem stałem się niekwestionowanym liderem palcowania. Pewna młoda osóbka władająca biegle klawiaturą /zwłaszcza na naszej klasie/ wklepała też tysiąc ale w przeciągu tygodnia. Nie wiem czy z rozpaczy z powodu utraty pozycji lidera czy poprostu przez przypadek ale pocięła się w sobotę bidula kartkami że aż się krew lała i szkoda było patrzeć na to krwawiące delikatne ramię :(

Oczywiście reakcja obecnej pani Kierownik a przyszłej pani Dyrektor /uprawomocnia się/ była w równej mierze profesjonalna co ludzka, najpierw stwierdziła że jeszcze nie ma apteczki w bibliotece ale już się kupuje, poczym wyruszyła na poszukiwanie plastra na krwawiącą ranę. Ponieważ była to sobota, a miejscowość nie jest największa, to okazało się że zdobycie plastra nie jest proste ale dzięki koneksjom rodzinnym udało się z jakiegoś zakładu pracy uszczknąć trochę :)

Ciekawe czy klasyfikuje sie to jako wypadek przy pracy?

Miałem wątpliwą przyjemność /chyba jestem sentymentalny/ zubytkować książkę o nr inwentarzowym 56 "Antologia walki" oprac. Jerzy Lau, Biblioteka Poetycka Domu Wojska Polskiego, Wyd.1948 która mnie zadziwiła jako że mimo iż oczytany zbytnio nie jestem to pierwszych kilka wierszy znałem. Szkoda książki bo nie zniszczona a już wiekowa, mam nadzieję że trafi na półkę honorową w bibliotece a nie makulaturę. Z ciekawostek to będę musiał się podpytać o to gdzieś, dopatrzyłem się że te pierwsze książki miały karty książek z nadrukowanymi nr inwentarzowymi i to w technice drukarskiej, zupełnie jakby wszystkie powstające biblioteki dostawały taki sam komplet książek na start, na zasadzie że w wielu bibliotekach ta sama książka miała ten sam numer inwentarzowy przykładowa Antologia nr 56.

Podobno biblioteka w której mam praktyki ma niezły księgozbiór "koszykowa" wywaliła tylko 20 % pozycji ciekawe ile faktycznie wylatuje przy kiepskich księgozbiorach?

Z innych ciekawostek to książki moje rówieśniczki które były wypożyczone 1-2 razy przez te 40 lat a podobno była jakaś od 1969 roku niewypożyczona ani razu ! i dodam że wcale nie są to dzieła w stylu "Poradnik prowadzenia koła PPR" itp a przykładowo "Carmen - Prosper Merimee" w cudownym poziomym wydaniu z okolic 1973 roku nie czytana ani razu.

Chyba będę musiał  odszukać ją  w piątek i zanabyć w dobrej cenie 1 zł bo teraz mi żal że jej nie wziąłem razem z "Kondratow Aleksander - Lemuria klucz do przeszłości" i "Żwikiewicz Wiktor – Druga jesień" obie po złotówce. A po dzisiejszej eskapadzie na Olimpię mój księgozbiór wzbogacił się również o "Verne Juliusz – Wyprawa do wnętrza ziemi", "Szarłat Aleksandra, Szymańska Ewa – Bogowie naszej planety", "Trepka Krzysztof – Końcówka" przy czym po przeczytaniu pewnie wylądują w moim antykwariacie. Ciekawe jeszcze nie wklepałem wszystkich złogów jakie mi w domu leżą a już kupuję następne, dobrze że lubię zagracone pomieszczenia :)

Tu fragment:

L’amor comincia con suoni e con canti E poi finisce con dolori w pianti... Piosnka ludowa Cofnąć się potrzeba aż w przeszłość, chcąc pocieszyć oryginalnością charakterów ludzkich, samoistnością człowieka, który dawniej urabiał się mniej do formy jednej, swobodniej jakoś wedle żyjącej w sobie fantazji, i był, czym go Pan Bóg stworzył, nie wstydząc siebie... Dzisiaj Europę z końca w koniec przewędrowawszy, nie trafi się na wybitniejszą postać, żadna fizjognomia wyrazistsza nie przejrzy przez skorupę cywilizacji. Wewnątrz zapewne jest zawsze toż samo, co tam i dawniej bywało, człowiek w gruncie jeden od początku świata, ale po wierzchu wygląda dziś jak migdał cukrem oblany, i trudno zgadnąć, czy słodki czy gorzki, świeży czy nadgniły, a nawet czy to migdał tam siedzi, czy kawałek suchej skorupki bez smaku. Dawne czasy i u nas, i wszędzie obfitsze były w oryginały, i nie było jeszcze tej łatwości przebiegania świata, która dziś ściera piętna, ogładza obyczaje, przenosi ludzi, a z nimi jakiś ogólny ton europejski, który w istocie zależy na tym, żeby być podobnym do wszystkich, a jak najmniej do siebie samego. Nawet twarze tracą powoli charakter dawny, wybitniejszy, przywdziewając jakąś maskę tandetną, którą staranne wychowanie nadaje... Wszyscyśmy do siebie podobni, z małymi różnicami. Śmiano się przed niewielu jeszcze laty z ekscentryczności Anglików, z Hiszpanów i Niemców oryginalności, teraz by się dziwić potrzeba, że już w tłumie nikogo z nich rozpoznać nie można. Anglicy wyuczyli się po francusku bez akcentu, a Niemcy, zapuściwszy bokobrody sążniste, tak udają obywateli Wielkiej Brytanii, jakby się nimi urodzili. Życie też i obyczaj nie wyrabia się jak dawniej własnym kunsztem i dowcipem, ale wedle pewnej recepty przyzwoitości, ogólnie za najlepszą przyjętej. Dlatego i nieszczęśliwy bajarz, który wody by warzyć nie chciał, musi malowniczego wątku szukać w skrystalizowanej przeszłości, bo teraźniejszość staje ledwie na materiał do rachunku